„Słownik Ptaszków Polskich” w Imce.

Gdy coraz bardziej zauważalne są trudności w komunikacji pomiędzy ludźmi Krzysztof Materna sięga po opowiadanie Jakuba Morawskiego.
Przygląda się grupom społecznym, „klanom językowym” mówiącym odrębnym językiem.
Czy wchodząc do teatru, biorąc do współpracy dobrych aktorów chce nam zafundować „zbiorową terapię”?
„Czy chcemy się słuchać nawzajem skoro się nie rozumiemy?” – zadaje pytanie.
Zmiany w dłuższym odcinku czasu są w języku akceptowalne do momentu kiedy nie wiemy co  ktoś do nas mówi.
Wzmaga to chaos rzeczywistości, w której żyjemy. Języki kłócą się ze sobą. Ludzie rozmijają się.
O tej właśnie „skłóconej wielojęzyczności” chce mówić „Słownik Ptaszków Polskich”.
„Morawski ma słuch na polszczyznę absolutną” – mówi reżyser.
Czy język ten i stawiane tezy przypadną nam do gustu?

Joasia – Agnieszka Suchora
Bezimienna B. (Genia)  – Olga Bołądź
Andżelika – Dorota Rabczewska
Prezenter TVK Krzysztof Krzysztof (dziadek Władek) – Robert Rozmus
Sebo (Jurek) – Dominik Bąk
Jaś Maria (Ksiądz Andrzej Bapko, Grześ) – Janusz Chabior
Terapię prowadzi Helena de Fraud, znana też jako pogodynka i prezenterka Magda Murek oraz babcia Jadwiga – Iwona Bielska.
Stowarzyszenie PPP reprezentuje Krzysztof Materna.

tekst: Jakub Morawski
reżyseria i adaptacja: Krzysztof Materna
kostiumy: Katarzyna Rysiak
scenografia: Marcin Dzwonkowski
asystent reżysera: Ewelina Sadłocha
produkcja: Katarzyna Biegalska
plakat: Marcin Władyka, Headmade studio
zdjęcia: Tomasz Słupski

Spektakl przeznaczony jest dla widzów dorosłych.

Reklamy

„Dziady” Adama Mickiewicza w reżyserii Eimuntasa Nekrosiusa w Teatrze Narodowym.

Tym razem na „Dziady” możemy spojrzeć z perspektywy litewskiego reżysera. Ze świadomością polskiego doświadczenia, stosunku do dramatu Mickiewicza i sentymentu do romantyzmu Nekrošius tworzy proste sceny i własne metafory.
Poświęca czas zwykłym śmiertelnikom, wytrącając duchowość, widząc potrzebę metafizyki.
Daje głos poecie. Podpatruje jednostę i społeczeństwo.
Potrafi prowadzić tworząc przy tym nietuzinkowe wizje.
Dobrze wpisuje się w Polski Teatr po takich nazwiskach jak: Zelwerowicz, Dejmek, Hanuszkiewicz, Skuszanka, Grzegorzewski.
„O Dziadach Nekrošius wspominał już osiemnaście lat temu. Mówił, że Mickiewicz go kusi, że właśnie ten dramat chciałby zrealizować na scenie”.
Jak wyszło? Oceńcie sami.

Dziady Adama Mickiewicza
premiera: 10 marca 2016

reżyseria: Eimuntas Nekrošius
muzyka: Paweł Szymański
scenografia: Marius Nekrošius
kostiumy: Nadežda Gultiajeva
reżyseria światła: Audrius Jankauskas
opracowanie tekstu: Rolandas Rastauskas
asystentka reżysera: Anna Turowiec
realizatorzy dźwięku: Mariusz Maszewski, Rafał Barański
realizatorzy światła: Bartłomiej Kaczalski, Zbigniew Szulim
inspicjentka: Ewa Dworecka
suflerka: Jolanta Szydłowska

występują:

Gustaw-Konrad – Grzegorz Małecki
Guślarz, Diabeł – Marcin Przybylski
Ksiądz Piotr – Mateusz Rusin
Dziewczyna, Maryla – Wiktoria Gorodeckaja
Ksiądz (cz. IV) – Piotr Grabowski
Pani Rollisonowa – Kinga Ilgner / Danuta Stenka
Senator– Arkadiusz Janiczek

oraz
Anna Grycewicz, Joanna Gryga, Paulina Korthals, Paulina Szostak, Magdalena Warzecha, Bartłomiej Bobrowski, Karol Dziuba, Robert Jarociński, Grzegorz Kwiecień, Kacper Matula, Kamil Mrożek, Paweł Paprocki, Piotr Piksa, Adrian Zaremba, gościnnie Katarzyna Dorosińska, Katarzyna Pośpiech, Szymon Nowak

Na podstawie: materiałów prasowych.

Jezioro w TR Warszawa.

Yana Ross realizuje w TR polską prapremierę sztuki Michała Durnienkowa, rosyjskiego dramatopisarza i reżysera.
Akcja toczy się w weekend. Miejscem akcji jest podmiejska dacza nad jeziorem. Tam też spotyka się grupa znajomych.
Durnienkow nawiązując do dramatów Czechowa i Gorkiego, tworzy atmosferę lęku, zagrożenia.
Nawiązuje jednocześcnie do wojny i kryzysu we współczesnej Europie.
Sztuka zamówiona przez Gogol Center jest pierwszą realizacją dramatu poza granicami Rosji.
W sytucji gdzie trzy pary bliższych lub dalszych sobie ludzi je, pije, toczy niby rozmowy i.., Yana Ross ukazuje nam obraz „pasywno-agresywnego, pełnego obojętności społeczeństwa”.
Ile tej bierności w nas?
Gdzie jesteśmy? Gdzie chcielibyśmy być, gdy nastąpi apokalipsa?
Sam reżyser odpowiada: „Mam nadzieję, że nie zastanie mnie w centrum handlowym, przy posiłku, na kiblu, we śnie, w windzie, przy kichaniu. Nie chcę przegapić końca świata, wjeżdżając do tunelu, nurkując, marząc. Nie chcę też, by to było podczas mycia zębów, gdy stoję przed lustrem na sekundę przed pocałunkiem”.

Jezioro plakat
Jezioro plakat

reżyseria: Yana Ross
tekst: Michaił Durnienkow
przekład: Agnieszka Lubomira-Piotrowska
współpraca dramaturgiczna: Wojciech Sobolewski
scenografia: Justyna Elminowska
kostiumy: Anna Nykowska
światła: Karolina Gębska
wideo: Algirdas Gradauskas
opracowanie muzyczne: Piotr Domiński
asystent reżysera: Paweł Kulka
tłumaczenie na próbach: Marcin Zawada

premiera 4 marca 2016, godz.: 19

na podstawie: materiałów prasowych

„Róbmy swoje” czyli śladami Wojciecha Młynarskiego w Teatrze Ateneum.

Kto z Państwa ma dzisiaj ochotę na „Wieczór liryczny”? Nadarza się taka okazja.
W Teatrze Ateneum szykuje się premiera spektaklu muzycznego „Róbmy swoje”. Grupa artystów: Julia Konarska, Joanna Kulig, Katarzyna Ucherska, Artur Barciś, Piotr Fronczewski, Tomasz Schuchardt, Sebastian Jasnoch wykona utwory Wojciecha Młynarskiego.
Inspirowani przez duszę liryczną i publicystyczną zaśpiewają piosenki o leszczynie, miłości i rzeczywistości. Będzie więc o tych co „wolą tańczyć solo” ale i o tych „co się za pewnie poczuli”.
Wspomnimy komentarze Młynarskiego do codziennego życia jak i do „głupstwa, kłamstwa i miernoty”.
Przypominając twórczość poety, artysty myślę będziemy mieli czas i na „śmiech i na satysfakcję”. Korzystając z naszej wolności, chodźmy do Ateneum. Warto się razem trzymać.

„Róbmy swoje”.
premiera 2 kwietnia, Scena Główna – Teatr Ateneum
scenariusz i reżyseria – Wojciech Borkowski
opieka artystyczna – Andrzej Domalik
scenografia i kostiumy – Marcin Stajewski
choreografia – Jarosław Staniek
kierownictwo muzyczne – Wojciech Borkowski

Teatr Ateneum
Teatr Ateneum

Juliusz Cezar Williama Shakespeare w reżyserii Barbary Wysockiej.

W Teatrze Powszechnym sztuka, której będąc nieobojętnym nie można przegapić.
Shakespeare sięgając po historię zamachu na dyktatora Juliusza Cezara, opisując polityczny spisek, zabójstwo i konsekwencje w postaci wojny domowej pragnął przestrzec społeczeństwo Angli przed zbliżającą się katastrofą.
Barbara Wysocka, aktorka i reżyserka w spektaklu prezentuje polityczną rzeczywistość.
Cynicznych polityków zachłannych na władzę. Nieodpowiedzialnych, nieprzygotowanych do jej sprawowania i reprezentowania społeczeństwa.
Prezentuje też obraz obywateli, „zakładników politycznego przewrotu”, biernych, poddawanych manipulacji preparowanymi wiadomościami i mamionych publicznymi pieniędzmi.
Trup leży sobie z boku gdy z ust słyszymy przeleżałe słowa „Wolność, Honor, Ojczyzna”.
Nie wiem czy zachęcam do zamachu stanu..? Do pojawienia się w teatrze, na widowni zachęcam jak codzień.

„JULIUSZ CEZAR” – premiera 23 stycznia 2016, godz.: 19, Scena Duża
William Shakespeare
przekład: Stanisław Barańczak
reżyseria: Barbara Wysocka
dramaturgia: Tomasz Śpiewak
scenografia: Barbara Hanicka
kostiumy: Julia Kornacka
reżyseria światła: Artur Sienicki
asystentka reżysera: Marta Aksztin
asystentka kostiumografa: Kornelia Dzikowska
inspicjentka: Barbara Sadowska
obsada: Anna Moskal, Barbara Wysocka, Arkadiusz Brykalski, Michał Czachor, Grzegorz Falkowski, Michał Jarmicki , Mateusz Łasowski

Juliusz Cezar - plakat
Juliusz Cezar – plakat

Holzwege – nowa premiera w TR Warszawa.

Tytuł sztuki (po niemiecku „błądzenie”) to również tytuł utworu Tomasza Sikorskiego nowatorskiego kompozytora zaliczonego do nurtu sonoryzmu i minimalizmu.
Jednego z najbardziej interesujących kompozytorów drugiej połowy XX w. zmarłego tragicznie w nieustalonych okolicznościach w 1988 roku.
Sztukę Marty Sokołowskiej przenosi na deski teatralne reżyserka Katarzyna Kalwat.
Razem z grupą współpracowników, aktorów próbuje zrozumieć twórczość artysty, życie i jego tajemniczą śmierć. Chce jego sylwetkę przybliżyć widzowi.
Holzwege to teatr i koncert w jednym. Obok aktorów (Sandry Korzeniak, Jana Dravnela, Tomasza Tyndyka) w przedstawieniu uczestniczy Zygmunt Krauze, przyjaciel Sikorskiego, wybitny kompozytor i pianista.
Ze sceny usłyszymy na żywo utwory „Widok z okna oglądany w roztargnieniu”, „Sonant”, „Hymnos” i „Echa II”. Aktorzy skorzystają z materiałów dokumentalnych, tekstów filozoficznych i literackiej fikcji.
Czy przed oczami ujrzymy postać awangardowego kompozytora? Jest na to szansa.

Holzwege - plakat
Holzwege – plakat

Holzwege
TR Warszawa
reżyseria: Katarzyna Kalwat
tekst i dramaturgia: Marta Sokołowska
scenografia: Anna Tomczyńska
wideo: Ewa Łuczak
obsada: Jan Dravnel, Sandra Korzeniak, Zygmunt Krauze, Tomasz Tyndyk
premiera: 15 stycznia 2016

 

 

Na podstawie materiałów prasowych.

„Wojna to tylko kwiat” premiera w teatrze WARSawy.

W „I będą święta” bohaterka wbrew konwenansom konfrontowała się z żałobą po śmierci męża, znanego polityka. W „Tato nie wraca” kobieta sukcesu, nasza bohaterka opowiada nam o niespełnieniu, lękach i bólu powiązanych z dzieciństwem bez ojca.
W trzeciej części monodramowej trylogii teatralnej w reżyserii Piotra Ratajczaka (do tekstu Piotra Rowickiego) Agnieszka Przepiórska gra byłą reporterkę wojenną. Kobietę, która po zakończeniu kariery dziennikarskiej stacza walkę o siebie i swoją rodzinę.
Słowa padające z ust byłej dziennikarki są pełne goryczy, naznaczone smakiem rozczarowań.
Przypominają „wściekłą serię z karabinu maszynowego.
Z samymi wspomnieniami z frontu, pozbawiona adrenaliny i strachu nie wie co robić z „normalnym” życiem.
Jak przetrwać gotując zupę i smażąc placki? Jak rozmawiać a nie relacjonować?
Nasza bohaterka znajduje się w różnych miejscach, w różnym czasie, w „centrum działań wojennych” i w mieszkaniu. Na pikniku militarnym, w redakcji i w szpitalu psychiatrycznym.
Kto wie co jest prawdą a co bujdą? Jak być normalnym w nienormalnym świecie?

wojna to tylko kwiat plakat
wojna to tylko kwiat plakat

Autor: Piotr Rowicki
Reżyseria: Piotr Ratajczak
Asystentka reżysera: Joanna Kruk
Występuje: Agnieszka Przepiórska
Scenografia i kostiumy: Katarzyna Adamczyk
Wizualizacje: Magdalena Ziarnik
Choreografia: Arkadiusz Buszko
Premiera: 12 stycznia 2016 godz.: 19
Kolejne spektakle:
13 stycznia, godz.: 19
20 stycznia, godz.: 19
21 stycznia, godz.: 19